10 van de slechtste vliegtuigen van de Royal Navy

De Merlin aangedreven varianten waren al niet best, maar de Seafires met Griffon-motor voelden zich helemaal niet thuis op vliegdekschepen. Ze hadden de neiging om naar rechts te gaan bij het opstijgen, zelfs met volledig tegengesteld roer, en tegen de structuur van het vliegdekschip te botsen.

8: Supermarine Seafire Mk XV

Daarbij kwam de ongelukkige omstandigheid dat het landingsgestel nog steeds hetzelfde was als dat van de veel lichtere Spitfires met Merlin-motor. Dit betekende dat het slingeren vaak gepaard ging met het nodige op en neer bewegen, omdat het onderstel het gewicht van het vliegtuig niet aankon.

De Canadezen en de Fransen vervingen deze toestellen na een zeer kort dienstverband. De Britten hielden het iets langer vol.

7: Westland Wyvern

Een verbijsterend ontwerp dat door Harald Penrose, de hoofdtestpiloot van Westland, werd omschreven als "bijna een goed vliegtuig". De Wyvern leed onder het Britse probleem van een te lange ontwikkelingstijd, zodat hij al verouderd was toen hij in gebruik werd genomen.

Dit was deels helemaal niet te wijten aan het ontwerp; de Wyvern was ontworpen om de Rolls-Royce Eagle te gebruiken, een gecompliceerde 46-liter 24-cilinder zuigermotor (in wezen een grotere Napier Sabre) die in 1944 zijn eerste toeren draaide en een indrukwekkende 3200 pk leverde.

7: Westland Wyvern

De Eagle-motor, en later ook de Clyde-motor, werd echter geschrapt. Hierdoor bleef er maar één motoroptie over, de Python - een waardeloze motor voor gebruik op vliegdekschepen. Hij bood een trage acceleratie en viel regelmatig uit. Beschamend genoeg bood het prototype met Eagle-zuigermotor, zeven jaar voordat de Wyvern uiteindelijk in gebruik werd genomen, een hogere snelheid en een groter bereik dan de productieversie met Python-motor.

Met een gewicht dat slechts 295 kg lager was dan een geladen C-47 Dakota kon de Wyvern ook niet echt als licht worden omschreven. Van de 127 gebouwde toestellen gingen er 39 verloren door ongelukken.

6: Fairey Swordfish

De Swordfish was waarschijnlijk het meest succesvolle vliegtuig dat de Royal Navy ooit heeft gebruikt. De aanval op de Italiaanse vloot bij Taranto in 1940 was op zichzelf al genoeg voor een succesvol plekje van de Swordfish in de geschiedenisboeken, maar het vliegtuig legde ook nog eens het Duitse slagschip Bismarck lam.

De Swordfish was een recht-toe-recht-aan-toestel - betrouwbaar, eenvoudig en gemakkelijk te vliegen. Het was een uitstekend trainingsvliegtuig, maar geen goede jachtvlieger. De Swordfish was verschrikkelijk traag, niet erg wendbaar en in feite weerloos tegenover zelfs de slechtste gevechtsvliegtuigen.

6: Fairey Swordfish

Het is veelzeggend dat de Swordfish bij zijn beroemdste successen nooit een vijandelijk vliegtuig tegenover zich vond: daar was hij gewoon niet voor geschikt. De Bismarck had geen luchtdekking en bij de aanval in Taranto werd er 's nachts gevlogen. Daarentegen werd in februari 1941 de hele Swordfish-eenheid vernietigd die erop uit was uitgestuurd om de Duitse slagschepen aan te vallen die betrokken waren bij Operatie Cerberus. Van de achttien bemanningsleden overleefden er slechts vijf.

Uiteindelijk was het succes van de Swordfish te danken aan een combinatie van de uiterst slimme tactische inzet door de marine en de uitzonderlijke heldhaftigheid en vaardigheid van de vliegtuigbemanningen, niet aan de uitstekende gevechtskwaliteit van het toestel zelf.

5: de Havilland Sea Vixen

Als hij in het begin van de jaren vijftig in dienst van de RAF was gekomen, zou de Havilland's laatste gevechtsvliegtuig herinnerd worden als een geweldig vliegtuig. Dat was echter niet het gerval en de Sea Vixen bleek een vliegende doodskist te zijn. Er werden 145 Sea Vixens gebouwd, waarvan 38% verloren ging tijdens de operationele levensduur van twaalf jaar. Meer dan de helft van de incidenten had fatale gevolgen.

De Sea Vixen werd in 1959 in gebruik genomen (ondanks een eerste vlucht acht jaar eerder), twee jaar later dan de Vought F-8 Crusader van de Amerikaanse marine. De F-8 was meer dan twee keer zo snel als de Sea Vixen, ondanks het feit dat hij 13.000 Newton minder stuwkracht had. De ontwikkeling van de Sea Vixen was tergend langzaam verlopen.

5: de Havilland Sea Vixen

De specificatie werd uitgegeven in 1947, in eerste instantie voor een vliegtuig dat zowel de Royal Navy als de RAF zou dienen. Het prototype vloog in 1951 en het jaar daarop stortte er een toestel neer tijdens de Farnborough airshow. Dit vertraagde het project en de RAF bestelde in plaats daarvan de concurrerende Gloster Javelin.

Dit alles betekende dat hij te laat arriveerde, zoals gewoonlijk voor alle Britse naoorlogse vliegtuigen. Ondertussen bleef zijn leeftijdsgenoot, de F-8, tot 2000 in dienst terwijl zijn andere tijdgenoot, de F-4, nog steeds wordt gebruikt. De Sea Vixen ging in 1972 met pensioen. 51 bemanningsleden van de Royal Navy kwamen om tijdens het vliegen met de Sea Vixen.

4: Blackburn Firebrand

Hoewel hij er goed uitzag, was de Firebrand een echte pilotendoder. De specificatie voor het vliegtuig werd uitgegeven in 1939 en hij vloog voor het eerst in 1942, maar kwam pas in dienst nadat de oorlog was afgelopen. Ondanks deze luxueus lange ontwikkeling was hij waardeloos, met stabiliteitsproblemen en de neiging tot dodelijk stilvallen.

Men kwam met allerlei beperkingen om te proberen de risico's te verminderen, maar het toestel bleef ineffectief in zijn beoogde rol en gevaarlijk om mee te vliegen. Nog erger was dat, in plaats van te proberen de problemen op de juiste manier op te lossen, de Federal Aviation Administration (FAA) een heksenjacht begon tegen piloten die de waarheid durfden te zeggen over de erbarmelijke Firebrand.

4: Blackburn Firebrand

Testpiloot Eric 'Winkle' Brown zei het volgende over de Firebrand: "hij was een ramp en zowel ongeschikt voor de rol van torpedo-bommenwerper als die van jachtvliegtuig, maar hij was gebouwd als een slagschip - en sommigen zullen zeggen dat hij ook net zo vloog".

Desondanks slaagde het toestel er op de een of andere manier in om tot 1953 in gebruik te blijven, twee keer zo lang als zijn opvolger, de Wyvern.

3: Blackburn Roc

In de jaren 30 waren jagers met geschutskoepel in de mode. De kanonnen in de draaibare koepels verhoogden de hoekdekking aanzienlijk in vergelijking met vaste kanonnen, maar er hing een enorme prijskaartje aan in termen van extra gewicht en luchtweerstand. De Blackburn Roc, omschreven als "een constant obstakel", was een ongelukkige versie van de middelmatige maar adequate Skua.

De Roc bestond in wezen uit het frame van de Skua maar zadelde het op met een geschutskoepel die ongeveer 1000 kg woog en genoeg luchtweerstand toevoegde om de snelheid van de toch al niet bijster snelle Skua met 48 km/u te verlagen. Een maximumsnelheid (op zeeniveau) van 312 km/u was suïcidaal voor een gevechtsvliegtuig tegenover de Bf 109's van de Luftwaffe.

3: Blackburn Roc

Het leger besloot wijselijk dat hij maar het beste kon worden gebruikt als een statische mitrailleurpost, maar niet voordat de Roc al enkele malen was ingezet en één bevestigde dode had gescoord. Opmerkelijk genoeg was het enige toestel dat de Roc wist neer te halen een Junkers 88, een vliegtuig dat meer dan 160 km/u sneller kon vliegen.

2: Supermarine Scimitar

Supermarine creëerde de oorlogswinnende Spitfire, die tijdens de oorlog voortdurend werd verbeterd onder de bekwame leiding van de Engelse ontwerper Joe Smith. Hoewel Smith een meester was in het gevechtsvliegtuig met zuigermotor, waren zijn inspanningen op het gebied van straaljagers veel minder indrukwekkend.

De Scimitar was een geval van te veel en te snel en de tekortkomingen kostten menig piloot het leven. Het toestel had een verschrikkelijk uitvalpercentage van 51% en was een slechtere jager dan de Sea Vixen en een slechtere bommenwerper dan de Buccaneer. Om het nog erger te maken, was er ook nog eens extreem veel onderhoud nodig.

2: Supermarine Scimitar

Desalniettemin besloot de Royal Navy om de Scimitar, een vliegtuig dat zo gevaarlijk was dat het statistisch waarschijnlijker was dat hij wel dan niet zou neerstorten in een periode van twaalf jaar, uit te rusten met een nucleaire bom. De Scimitar was zeker niet het beste model van Joe Smith.

Het was het laatste FAA-vliegtuig dat was ontworpen op basis van de verouderde eis dat hij zonder hulp moest kunnen opstijgen van een vliegdekschip. Daarom kreeg hij een dikkere en grotere vleugel dan anders nodig zou zijn. Slechts één keer maakte een Scimitar een niet-ondersteunde start, met een zeer lichte brandstoflading, alleen maar om te bewijzen dat het mogelijk was.