Top 10: Beste Duitse vliegtuigen ooit

Het verbrak capaciteitsrecords toen het 169 passagiers vloog (inclusief tien bemanningsleden en negen verstekelingen) en creëerde een reeks wereldrecords. Het interieur was weelderig en het beloofde een nieuw tijdperk van luxueus langeafstandsvliegen, maar de Do X bleef zijn hele bestaan worstelen door ongelukken en een veranderende wereldsituatie die het toestel geen kans gaf. Er werden er slechts drie gebouwd en helaas is er vandaag geen enkele bewaard gebleven.

8: Junkers Ju 88

Hugo Junkers had geweigerd om de Nazi-regering van Duitsland te helpen, en onderging huisarrest terwijl zijn bedrijf van hem werd afgenomen (hij stierf een jaar na de arrestatie, in 1935). Als hij nog geleefd had, zou hij waarschijnlijk met verbijstering hebben vernomen dat zijn Junkers Ju 88 het meest veelzijdige vliegtuig van de Luftwaffe in de Tweede Wereldoorlog werd. 

De Ju 88 was een tweemotorig ontwerp dat eind 1936 voor het eerst vloog. Aanvankelijk was het een snelle bommenwerper, maar men realiseerde zich dat de prestaties goed genoeg waren om er een jachtvliegtuigvariant van te maken. Een gevechtsvliegtuig maken van een bommenwerper is een ongebruikelijke transformatie met weinig succesvolle voorbeelden, hoewel dit ook gold voor de vergelijkbaar veelzijdige Britse Mosquito.

8: Junkers Ju 88

De Junkers Ju 88 vocht in vele rollen, waaronder als bommenwerper, verkenningsvliegtuig, torpedobommenwerper, zwaar gevechtsvliegtuig en nachtjager. Er was zelfs een antitankversie met een enorm 75 millimeter PaK 40-antitankkanon.

De sleutel tot het succes van de Ju 88 was het gemak waarmee hij aangepast kon worden, hij accepteerde gemakkelijk een reeks wapens en uitrustingen (met name radar voor de nachtjager) met behoud van redelijke prestaties. Er werden meer dan 15.000 Ju 88's geproduceerd.

7: Focke-Wulf Fw 190

Het beste Britse gevechtsvliegtuig aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, de Supermarine Spitfire, was nauw verwant aan de Duitse Messerschmitt Bf 109. De twee ontwikkelden zich in een meedogenloze concurrentiestrijd, maar met elke verbetering die werd geëvenaard, was er nooit een echt beslissend voordeel voor de ene of de andere.

De komst van een nieuw Duits gevechtsvliegtuig, de Focke-Wulf Fw 190, in 1941 veranderde dit alles. Dit was een machine met een angstaanjagende superioriteit ten opzichte van de beste Spitfire die toen vloog. De Fw 190A was superieur aan de Spitfire Mk V op het gebied van duikprestaties, klimsnelheid en, misschien wel het meest opvallend, rolsnelheid. De Fw 190 was op alle hoogtes tussen de 40-55 km/u sneller.

7: Focke-Wulf Fw 190

De Fw 190 was ontworpen met een veel groter begrip van het belang van de mens-machine-interface dan eerdere gevechtsvliegtuigen, en bood de piloot een verminderde werkdruk. Het uitzicht vanuit de cockpit was superieur aan andere vliegtuigen en bijna elk aspect van het ontwerp was zeer indrukwekkend.

In de latere varianten van de Fw 190 werd het toestel radicaal gewijzigd en kreeg het meer wapens om steeds krachtiger te worden. Het type zag veel actie in de mislukte verdediging van het Reich. Er werden meer dan 20.000 Fw 190's gebouwd.

6: Messerschmitt Me 262

De Messerschmitt Me 262, het eerste gevechtsvliegtuig met pure straalaandrijving dat in dienst kwam, was niet perfect, maar wel fenomenaal indrukwekkend. In termen van topsnelheid in km/u, bereikten de beste geallieerde gevechtsvliegtuigen waarmee de 262 te maken kreeg, lage snelheden van 600 km/u. De Me 262 haalde een ongekende 900 km/u.

De Me 262 had een geweldige vuurkracht, met twee of vier 30mm automatische kanonnen en Orkan ongeleide raketten. Ondanks zijn late intrede in de oorlog vernietigde hij ongeveer 550 geallieerde vliegtuigen.

6: Messerschmitt Me 262

De Me 262 werd echter gebouwd in een uitdagende situatie, met een tekort aan materialen en een kwaliteitscontrole en productie die beïnvloed werden door de steeds slechter wordende staat van de oorlog voor Duitsland. Superieure geallieerde tactieken, met name het richten op Me 262's op hun kwetsbaarste momenten (tijdens het opstijgen of landen) vormden een effectief antwoord op dit alarmerend briljante gevechtsvliegtuig.

De Me 262 was het snelste praktische gevechtsvliegtuig dat tijdens de oorlog dienst deed, alleen raketaangedreven onderscheppingsjagers vlogen sneller. De Messerschmitt Me 262 was een voorbode van het tijdperk van de straaljagers en waarschijnlijk het meest formidabele gevechtsvliegtuig van de Tweede Wereldoorlog.

5: Albatros D.III

De ontwikkeling van de Albatros D.III en D.V vormde het grootste deel van de Duitse jachtvliegtuigontwikkeling in 1917 en begin 1918. De D.III bleek formidabel, was snel, goed bewapend en over het algemeen robuust, maar had een fundamentele tekortkoming: de onderste vleugel was gevoelig voor defecten bij manoeuvres met hoge snelheid.

Versterkingen verbeterden het probleem, maar het werd nooit helemaal opgelost in Duitse dienst. Toen de Oesterreichische Flugzeugfabrik AG (Oeffag) in Oostenrijk het type onder licentie ging bouwen, veranderden hun ingenieurs de ondervleugel en werd het probleem opgelost. Oeffag zag ook af van de grote spinner van het Duitse vliegtuig, waardoor de propeller efficiënter werkte en de maximumsnelheid met 14 km/u toenam.

5: Albatros D.III

Oostenrijkse D.III's bleken robuuste en effectieve vliegtuigen te zijn die populair waren bij piloten en ze bleven in productie tot het einde van de oorlog. Het model was waarschijnlijk het beste gevechtsvliegtuig dat beschikbaar was voor de centrale mogendheden tot de introductie van de Fokker D.VII, en het blijft een mysterie waarom de succesvolle wijzigingen die Oeffag maakte niet werden toegepast op de in Duitsland gebouwde vliegtuigen.

4: Messerschmitt-Bölkow-Blohm Bo 105

De geliefde Messerschmitt-Bölkow-Blohm Bo 105 is een revolutionaire machine met een enorme invloed op de ontwikkeling van helikopters. Het was de eerste operationele helikopter met een scharnierloos rotorsysteem, wat bijdroeg aan zijn waanzinnige wendbaarheid: hij is in staat tot verbazingwekkende manoeuvres, waaronder omgekeerde loopings.

4: Messerschmitt-Bölkow-Blohm Bo 105

Vanaf 1979 kocht het West-Duitse leger een leger speciale antitank Bo 105 PAH-1's die beroemd werden om hun dreigende camouflageschema's en hun capriolen op laag niveau. Er werden er meer dan 200 aangeschaft, en gewapend met de HOT-antitankraket vormden ze een formidabele kracht: de kleine machine had een extreem zware slagkracht.

De brutale 105 was de eerste lichte tweemotorige helikopter met turbines en werd de basis voor het latere succes van Eurocopter op de markt voor lichte tweemotorige helikopters met de BK117 en EC135/145. Gedurende een productieperiode van bijna 30 jaar werden er meer dan 1.500 gebouwd, die dienst deden bij zevenentwintig strijdkrachten en tien overheidsinstellingen.

3: Siemens-Schuckert D.IV

De Siemens-Schuckert D.IV, die iets weg had van een throwback, met zijn ronde, verkorte romp en enorme rotatiemotor, was de beste onderscheppingsjager die in dienst kwam van Duitsland. Rotatiemotoren hadden het einde van hun ontwikkelingspotentieel bereikt en de elfcilinder Siemens-Halske Sh.III die in de D.IV was gemonteerd, vertegenwoordigde het hoogtepunt van dit motortype, ongetwijfeld gekozen omdat het een product was van hetzelfde moederbedrijf als het casco.

Door zijn ingenieuze krukas- en versnellingssysteem werd het koppel dat zo dodelijk bleek te zijn op andere vliegtuigen met draaimotoren, zoals de Camel, vrijwel geëlimineerd, en een hoge compressieverhouding zorgde ervoor dat de Sh.III een indrukwekkend hoog vermogen kon handhaven op grote hoogte.

3: Siemens-Schuckert D.IV

Met een kolossale klimsnelheid kon de D.IV op hoogte de Fokker D.VII, die zelf bekend stond om zijn goede prestaties op grote hoogte, voorbijstreven en uitmanoeuvreren. Maar de D.IV kon tot 8.100 meter vliegen, ongeveer 1.200 meter hoger dan de Fokker.

Omdat hij zo laat in de oorlog verscheen, had de uitstekende D.IV weinig invloed op het verloop van het conflict en werden er slechts 123 gebouwd. Verrassend genoeg ging de ontwikkeling door na het einde van de oorlog, maar het Verdrag van Versailles maakte de ontwikkeling van verdere Duitse militaire vliegtuigen illegaal.

2: Messerschmitt Bf 109

De Bf 109 was ongetwijfeld het belangrijkste gevechtsvliegtuig van de Tweede Wereldoorlog en het gevechtsvliegtuig dat in het grootste aantal (meer dan 34.000) werd gemaakt. Het is dan ook verrassend om te horen hoe onwaarschijnlijk succes leek toen het vliegtuig voor het eerst werd voorgesteld aan het Duitse Ministerie van Luchtvaart (RLM).

Ontwerper Willy Messerschmitt was een buitenstaander in een wedstrijd voor een nieuw jachtvliegtuig voor Duitsland in het begin van de jaren 1930. Zijn inzending, een klein, hoekig ontwerp, moest het opnemen tegen Arado, Heinkel en Focke-Wulf. Omdat de kansen tegen hem waren, combineerde Messerschmitt alle nieuwste technologieën in het kleinst mogelijke casco dat geschikt was voor de krachtigste motor die beschikbaar was, de Junkers Jumo 210A.

2: Messerschmitt Bf 109

De Bf 109 had een volledig metalen constructie, met een volledig gesloten cockpit. Geavanceerde high-lift-eigenschappen op de vleugel compenseerden de relatief kleine afmetingen. De Bf 109 vloog voor het eerst in 1935 en kwam voor het eerst in actie in de Spaanse Burgeroorlog. De Bf 109 was snel, wendbaar en goed bewapend, en relatief eenvoudig te bouwen.

Hij zag veel gevechten in de Tweede Wereldoorlog en werd het gevechtsvliegtuig met het grootste aantal luchtoverwinningen. Het is echter onmogelijk om een hard cijfer te krijgen: het is ongetwijfeld meer dan 20.000 (en mogelijk veel hoger). Alleen al op basis van dit criterium was het een succesvoller jachtvliegtuig dan welk geallieerd vliegtuig dan ook, waar van het best scorende vliegtuigtype om en bij 5.000 toestellen werden geproduceerd.

1: Fokker D.VII

De Fokker D.VII, die vaak het beste gevechtsvliegtuig van de Eerste Wereldoorlog wordt genoemd, was niet het snelste, wendbaarste of best klimmende vliegtuig dat dienst deed, maar het bood de beste combinatie van deze eigenschappen in een zeer robuust casco. Het toestel presteerde prima op grote hoogte, was gemakkelijk te vliegen en kon ook door onervaren piloten effectief worden bestuurd.

Een enorm productieprogramma betekende dat, ondanks het feit dat ze pas in mei 1918 in dienst kwamen, er tegen het einde van de oorlog in november zo'n 3.300 gebouwd waren.

1: Fokker D.VII

Vleugelsteunen werden aan het ontwerp toegevoegd, maar alleen om trillingen te voorkomen. Een merkwaardige voetnoot bij de D.VII-saga is de Fokker 'Ontwerp' 203 van 1940. Direct nadat de Duitsers Nederland hadden bezet, besloot Friedrich Wilhelm Seekatz, manager van Fokker, een moderne D.VII te bouwen als cadeau voor Luftwaffe-chef Hermann Göring, die in 1918 met het type had gevlogen.