Currently reading: Zeer bizarre vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog

Zeer bizarre vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog

De Spitfire was gestroomlijnd en de Mustang majestueus, maar niet alle vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog waren conventioneel mooi.

Vanwege unieke eisen of radicaal nieuwe ideeën werden soms vliegtuigen gemaakt met een verbijsterend vreemd uiterlijk. Laten we eens kennismaken met de 9 meest bizarre vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog, even fascinerend als eigenaardig.


9: Heinkel He 111Z

 Heinkel He 111Z

Het de lucht in slepen van het enorm grote en zware Messerschmitt Me 321 gevechtszweefvliegtuig bleek een nachtmerrie. Het vereiste de bouw van een nieuw en zeer vreemd sleepvliegtuig dat in wezen bestond uit twee samengevoegde middelzware He 111 bommenwerpers.

Het toestel combineerde twee He 111H-6 rompen via een nieuwe centrale vleugelsectie en voegde een vijfde Jumo-motor toe.


9: Heinkel He 111Z

 Heinkel He 111Z

Het resultaat was een van de vreemdste vormen die er ooit in de lucht te zien was, maar dit was lang niet het enige vliegtuig met twee rompen dat ooit werd voorgesteld of geproduceerd. De Amerikaanse P-82 Twin Mustang werd zelfs in serie geproduceerd en deed dienst in de Koreaanse oorlog.

Er werden twee prototype Heinkel He 111Z's gemaakt en 10 productievliegtuigen. De problemen met het slepen van de massieve Me 321 zouden ertoe leiden dat het toestel zelf van een motor werd voorzien, als de Messerschmitt Me 323 Gigant.


8: Blohm & Voss Bv 141

 Blohm & Voss Bv 141

De Bv 141 was een uiterst efficiënt ontwerp dat niet werd gehinderd door zijn unieke lay-out, maar door zijn motor. De schijnbaar krankzinnige opstelling van romp en cabine was terug te voeren op de functie van dit vliegtuig.

Als verkennings- en observatievliegtuig was de Bv 141 bedoeld om de bemanning het best mogelijke uitzicht te geven, vooral naar beneden, dat een eenmotorig vliegtuig kon bieden. Vroege exemplaren werden aangedreven door de BMW 132 motor, maar er bleek dat het vliegtuig wat te weinig vermogen had.


8: Blohm & Voss Bv 141

 Blohm & Voss Bv 141

Er werd besloten om de motor te vervangen door de krachtigere BMW 801 en er werd kostbare tijd verspeeld met het aanpassen van het ontwerp aan de nieuwe motor. Helaas voor Blohm & Voss was de BMW 801 ook de motor van de zeer succesvolle Focke Wulf 190, die daarom toen de prioriteit kreeg wat betreft de motoren.

Bovendien werd ook de Fw 189 geproduceerd. Omdat die het goed deed als verkenner werd het Bv 141-project geschrapt. Er werden ongeveer 28 Bv 141's gebouwd.

Back to top

7: Hafner Rotabuggy

 Hafner Rotabuggy

Raoul Hafner was een baanbrekende helikopterontwerper. Hij had eerder al de eenmansrotorvlieger Hafner Rotachute ontwikkeld als alternatief voor de parachute om soldaten naar het slagveld te brengen. Een voordeel van de Rotachute was dat er geen zijde aan te pas kwam. Hij stelde toen een vergelijkbare methode voor om een 'vliegende jeep' te maken.


7: Hafner Rotabuggy

 Hafner Rotabuggy

Snelle grondaanvallen werken het best als ze het voordeel van verrassing bieden. Eén manier om dit te bereiken is door soldaten, voertuigen en uitrusting door de lucht te laten aanvliegen. De geliefde Willys Jeep was een van de nuttigste militaire voertuigen en een geschikte kandidaat om vanuit de lucht te worden aangevoerd. Hafner stelde een aangepaste Jeep voor die zichzelf door de lucht naar oorlogsgebieden kon brengen, de zogenoemde Rotabuggy.

De eerste tests met het lanceren van de Rotabuggy vanaf een sleepvoertuig op de grond bleken lastig, omdat de sleepvoertuigen te weinig snelheid hadden. Met behulp van een supercharged 4,5-liter Bentley-auto kon de Rotabuggy echter redelijk gemakkelijk worden gelanceerd. Het hele project werd uiteindelijk stopgezet en in plaats daarvan werden grote transportvliegtuigen ontwikkeld.


6: Curtiss-Wright XP-55 Ascender

 Curtiss-Wright XP-55 Ascender

De XP-55 Ascender was één van de drie geselecteerde onorthodoxe ontwerpen die voldeden aan een specificatie uit 1939 voor een hoogwaardig gevechtsvliegtuig. De andere twee waren de Vultee XP-54 en de Northrop XP-56 Black Bullet. Alle drie de vliegtuigen hadden de propeller aan de achterkant.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het toestel zou worden aangedreven door de 2200 pk X-1800 motor. Deze werd echter geannuleerd en dus monteerde Curtiss een 1275 pk Allison V1710-95. De nu nogal zwakke Ascender kon op geen enkele manier de oorspronkelijk beloofde maximumsnelheid van 816 km/u halen.


6: Curtiss-Wright XP-55 Ascender

 Curtiss-Wright XP-55 Ascender

De XP-55 maakte zijn eerste vlucht op 19 juli 1943, en ging verloren bij een ongeluk in november. De motor sloeg af en was niet meer aan de praat te krijgen door de piloot, die met zijn parachute wist te ontsnappen. Er werden verbeteringen aangebracht, maar de maximumsnelheid van 628 km/u bleef achter bij de verwachtingen.

Back to top

Tegen die tijd was het duidelijk dat de prestaties van operationele vliegtuigen zoals de P-38 Lightning, P-47 Thunderbolt en P-51 Mustang alles wat redelijkerwijs kon worden verwacht van de Ascender ver overtroffen. Het was ook duidelijk dat de toekomst lag bij straalaandrijving. De XP-55 Ascender werd net als de XP-54 en XP-56 geannuleerd.


5: Northrop XP-56 'Black Bullet'

 Northrop XP-56 'Black Bullet'

De meeste vliegtuigbouwers gebruikten aluminium als hun primaire materiaal, maar enkele meer buitenissige ontwerpers zagen het potentieel van magnesium, samen met het idee om de propeller achter in het vliegtuig te plaatsen. In 1943 maakte Northrop vluchten met de XP-56 'Black Bullet', een vliegtuig dat van een andere planeet leek te komen.

De XP-56 bleek gevaarlijk om te vliegen en vertragingen bij het testen zorgden ervoor dat het toestel nog niet klaar was toen gevechtsvliegtuigen met zuigermotoren alweer de technologie van gisteren waren. Er werden er uiteindelijk twee gebouwd.


5: Northrop XP-56 'Black Bullet'

 Northrop XP-56 'Black Bullet'

Iemand bij Northrop vond de XP-56 niet gek genoeg en begon te werken aan de XP-79 (foto inzet). De ongelukkige piloot moest in liggende positie deze raketaangedreven vliegende vleugel besturen. Al manoeuvrerend moest hij dan vijandelijke vliegtuigen in tweeën snijden met de voorranden.

Ondanks de voordelen van magnesium (het is erg licht en erg sterk) had het ook de reputatie in vlammen uit te barsten en gemakkelijk te corroderen. Tijdens de eerste vlucht met de de XP-79 op 12 september 1945 verloor testpiloot Harry Crosby na zeven minuten vliegen de controle over het toestel. Hij sprong eruit, maar werd geraakt door het vliegtuig en kwam om het leven. Kort daarna werd het project stopgezet.


4: Northrop N-1M 'Jeep'

 Northrop N-1M 'Jeep'

De Amerikaanse vliegtuigontwerper Jack Northrop (1895-1981) hield van het idee van het 'vliegende vleugel'-vliegtuig. Het concept van de vliegende vleugel maakt korte metten met de romp en huisvest in plaats daarvan alle onderdelen van het vliegtuig in de vleugel. Het concept kan zeer efficiënt zijn in vergelijking met een conventioneel vliegtuig.

Back to top

Deze vreemde machine maakte zijn eerste vlucht in juli 1940. Met zijn duwpropellers en slanke vorm leek hij in niets op de Spitfires, Hurricanes en Messerschmitts die destijds boven Engeland vlogen.


4: Northrop N-1M 'Jeep'

 Northrop N-1M 'Jeep'

De N-1M leidde tot grotere en krachtigere vliegende vleugels, waaronder een geplande maar nooit gebouwde middelgrote N-1 bommenwerper. In 1946 vloog Northrop de reusachtige YB-35, een zware langeafstandsbommenwerper met een spanwijdte van 52 meter, verdedigd door twintig .50-kaliber zware machinegeweren. Vanwege een aantal technische problemen werd het toestel echter nooit in dienst genomen.

Jack Northrop overleed in 1981, maar was al sinds de jaren 20 een voorvechter van de vliegende vleugel-configuratie. Dit leidde direct tot de Northrop B-2 'stealth bommenwerper' uit 1988 en de huidige Northrop Grumman B-21.


3: Baynes Bat

 Baynes Bat

Veel militaire knappe koppen hebben zich gebogen over de vraag hoe je legertanks snel en stil naar de frontlinie kon verplaatsen. De onwaarschijnlijke oplossing van zowel Baynes in Groot-Brittannië als Antonov in de Sovjet-Unie was het bevestigen van zweefvleugels aan de tanks... Zo'n toestel moest dan de lucht in worden gesleept door een motorvliegtuig. De Bat werd gebouwd om deze ideeën te onderzoeken.

Militaire planners maakten zich zorgen over hoe grote aantallen Baynes zweefvliegtuigen weer teruggehaald konden worden uit het operatiegebied, wat waarschijnlijk een onnodige zorg was. Bij een grootschalige invasie zouden de relatief goedkope zweefvliegtuigsets een klein offer zijn geweest voor het afleveren van tanks dicht bij de frontlinie.


3: Baynes Bat

 Baynes Bat

Uiteindelijk werd dit idee niet uitgevoerd. Er was geen geschikte tank en ook geen interesse in vliegende tanks, omdat de aandacht wat betreft tactische zweefvliegtuigen werd verlegd naar grotere ongemotoriseerde toestellen, zoals de Airspeed AS.51 Horsa. De Horsa bleek zeer succesvol. Er werden er meer dan 3799 gebouwd, die bijdroegen aan de overwinning van de Geallieerden in Europa.

Back to top

Hoewel zijn rol in het onderzoek naar vliegende tanks was uitgespeeld, bleef de Bat een nuttig experimenteel vliegtuig voor het bestuderen van staartloze vliegende vleugels.


2: Savoia-Marchetti SM.92

 Savoia-Marchetti SM.92

De SM.88 was een zwaar Italiaans jachtvliegtuig met een goed ontwerp, maar werd gehinderd door het ontbreken van geschikte motoren en te veel overlap in capaciteiten met de bewezen Messerschmitt Bf 110. Daarom werd de SM.88 nooit in productie genomen. Hij leidde wel tot twee afgeleide ontwerpen, de SM.91 en SM.92. De SM.91 was een zwaar gevechtsvliegtuig dat vergelijkbaar was met de Amerikaanse P-38 Lightning. De SM.92 was echter meer bizar.

Om het gewenste bereik en de gewenste snelheid voor de SM.92 jachtbommenwerper te bereiken, werd alles in het werk gesteld om de luchtweerstand te verminderen. De centrale motorgondel waarin de bemanning van de SM.91 was ondergebracht, verdween. In plaats daarvan werd de bemanning nu in een gedeelde eenheid met de bakboordmotor geplaatst.


2: Savoia-Marchetti SM.92

 Savoia-Marchetti SM.92

Het toestel werd aangedreven door twee Duitse Daimler-Benz DB 605A-1 motoren en vloog voor het eerst in oktober 1943. De bewapening bestond uit drie 20 mm kanonnen en vijf zware machinegeweren. Een ander bizar kenmerk van de SM.92 was dat één van de zware machinegeweren op afstand werd bediend vanuit een pod in de horizontale staart.

Het toestel was veelbelovend maar kwam op het verkeerde moment in de geschiedenis. Het werd 21 uur lang getest en was bijna het slachtoffer van eigen vuur toen een Italiaanse Macchi C.205 het prototype aanzag voor een Amerikaanse P-38. Het toestel overleefde door ontwijkende manoeuvres maar raakte zwaar beschadigd door het treffen en werd maanden aan de grond gehouden. De ongelukkige en enige SM.92 die werd gebouwd, werd in 1944 vernietigd door geallieerde bommenwerpers.


1: Lippisch P.13a

 Lippisch P.13a

Wat betreft een hoge bizarheidsfactor is de Lippisch P.13a moeilijk te verslaan. Qua vorm, voortstuwing en concept was dit toestel zo vreemd als het maar zijn kon. Laten we beginnen met de aandrijving: een ramjet op steenkool. Er werd voor kolen gekozen omdat er een tekort was aan conventionele brandstof, omdat het gemakkelijker in het voortstuwingssysteem te plaatsen was en omdat Duitsland er genoeg van had.

Back to top

Vervolgens hebben we het uiterlijk: een driehoekige ('delta') vleugel, met de piloot in een verticale driehoekige romp en een buisachtige inlaat in de neus voor de ramjet. De deltavleugel was nodig omdat de topsnelheid naar verwachting een ongekende 1650 km/u zou worden.


1: Lippisch P.13a

 Lippisch P.13a

Dan was er nog het concept. Dit moest een supersonische onderschepper worden (hoewel de geluidsbarrière nog moest worden doorbroken in een gevechtsituatie) die bovendien vijandelijke bommenwerpers moest vernietigen. Niet met kanonnen of raketten, maar door ze te raken met het vliegtuig zelf. De Lippisch P.13a heeft nooit gevlogen en dat was waarschijnlijk ook niet echt een succes geweest. De vleugel was te dik om hoge snelheden te halen, de brandstofbron was uiterst merkwaardig en het beloofde bereik van 1000 km was onwaarschijnlijk.

Zelfs als je er met een roze bril naar keek, was het toestel ondergemotoriseerd en zou het voor de piloot waarschijnlijk suïcidaal zijn geweest om met 1600 km/u op vijandelijke bommenwerperformaties in te vliegen, als hij al goed genoeg had kunnen manoeuvreren om ze met zulke snelheden te raken.

Als u dit verhaal leuk vond, klik dan op de bovenstaande Volgen knop om meer van dit soort verhalen van Autocar te zien

Fotolicentie: https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.en

 

Join our WhatsApp community and be the first to read about the latest news and reviews wowing the car world. Our community is the best, easiest and most direct place to tap into the minds of Autocar, and if you join you’ll also be treated to unique WhatsApp content. You can leave at any time after joining - check our full privacy policy here.

Add a comment…